Toen ik vanmorgen de berichten zag over de actie in Voorst, waar de brandstof voor één euro per liter werd verkocht, schoot ik toch even in een lichte staat van weemoed. Één euro. Dat zijn bedragen die ik me herinner uit de tijd dat ik net mijn rijbewijs had en mijn eerste kilometers maakte.

Mijn oude Saab heeft een vrij gezonde dorst. Tegenwoordig is een bezoek aan de pomp een financiële aderlating waarbij je je afvraagt of je niet beter een hypotheek op je verzameling retro-hardware kunt nemen. Dat mensen massaal in de rij gingen staan voor deze nostalgische literafprijs begrijp ik dan ook volkomen, al zijn er volgens mij twee zaken die we hierbij niet moeten vergeten:

1. De eigenaardige logica van de gemiddelde automobilist. We rijden gerust tientallen kilometers om vervolgens een uur met draaiende motor in de rij te staan, puur voor het psychologische effect van die ene euro. Het brandstofverbruik van de rit ernaartoe rekenen we voor het gemak maar niet mee.
2. Het versterkt mijn hardnekkige vermoeden dat vroeger alles daadwerkelijk beter was. Of in elk geval betaalbaarder. Rond de eeuwwisseling was een ritje maken nog een ontspannende bezigheid, in plaats van een rib uit je lijf.

Ik heb de verleiding weerstaan om vanuit Utrecht naar Gelderland te kachelen voor een volle tank, maar het zet je wel aan het denken. Een gulden per liter gaan we nooit meer meemaken, maar deze stunt bewijst dat de pijn aan de pomp bij iedereen nog altijd even diep zit.

Wanneer hebben jullie voor het laatst met een echt goed gevoel afgerekend bij het tankstation? En zou jij aansluiten in zo'n rij voor een tientje voordeel?