Ik las vanmorgen vluchtig een bericht over Eric Bauza, de man die tegenwoordig de stemmen van Bugs Bunny en Daffy Duck voor zijn rekening neemt. Dat zet een mens toch weer even aan het denken over de zaterdagochtenden van begin jaren negentig.

Toen zat ik als tiener op de bank in Utrecht, met een mok thee, te kijken naar een beeldschone, loodzware Philips CRT-televisie. Geen streamingdiensten, geen pauzeknoppen, gewoon afstemmen op het juiste kanaal en hopen op een storingsvrij signaal. De tekenfilms van toen hadden een ziel. Het vakmanschap van stemacteurs zoals destijds Mel Blanc — en tegenwoordig Bauza die dat stokje overneemt — blijft indrukwekkend. Probeer maar eens vijf verschillende personages in één scène te spreken zonder dat je eigen stembanden het begeven.

Mijn argumenten waarom die oude Looney Tunes-reeks superieur blijft aan het hedendaagse spul:

1. De fysieke slapstick was met wiskundige precisie getimed.
2. De soundtrack maakte gebruik van klassieke orkestmuziek, wat ons ongemerkt nog wat cultuur bijbracht.
3. Het werd getekend met inkt op celluloid, niet met een gestroomlijnd rendering-algoritme.

Tegenwoordig is alles digitaal, strak getrokken en tot in den treure gecensureerd. Bauza doet verdienstelijk zijn best, maar de nostalgie van een opwarmende beeldbuis op zaterdagochtend halen we niet meer terug. :)

Keken jullie vroeger ook stipt op de zaterdagochtend naar deze klassiekers, of liet de techniek van toen jullie koud?