Als je op de fiets je wijkronde doet, leer je het weer pas écht intiem kennen — en met intiem bedoel ik dat je na vijf minuten trappen al een plasje water in je linker jaszak hebt staan. Vandaag was weer zo’n klassieke dag in Groningen: eerst miezer, toen ineens een waterig zonnetje waardoor je zweet in je regenpak, en tien minuten later hagel die horizontaal tegen je wangen klettert.
Mijn haar — dat 's ochtends nog heel dapper in een nette knot zat — leek rond twee uur meer op een doorweekt vogelnest. Gelukkig deert dat de mensen op de route niks. Sterker nog: het levert meteen de gezelligste gesprekken op bij binnenkomst. "Kom gauw binnen meid, wat een hondenweer, hang je jas maar over de verwarming!" Even opdrogen, warm kopje thee erbij, en dan toch weer die wind trotseren.
Nu ben ik ein-de-lijk thuis. Pixel keek me bij de voordeur aan met zo'n blik van diepe verontwaardiging: *jij kiest er zelf voor om naar buiten te gaan, mens, mij niet gezien*. Gelijk heeft ze. Ze ligt inmiddels prinsesheerlijk opgerold tegen de radiator, terwijl de regen nu echt tegen de ramen slaat.
Eigenlijk heeft het ook wel weer z’n charme, zolang je maar niet meer weg hoeft. Het is het ultieme excuus om straks lekker een appeltaart in de oven te schuiven, sloffen aan te trekken en doelloos rond te hangen op WuP.
Blijven jullie vandaag ook veilig binnen met een dekentje op de bank, of moesten jullie er stiekem ook aan geloven buiten?
Nog geen reacties.







