Overal op mijn tijdlijn zie ik de afgelopen dagen berichten over Pinkpop voorbijkomen. En ineens zat ik gisteravond — met een spinnende Pixel op schoot die verwoede pogingen deed om mijn toetsenbord te annexeren — door een oud fotomapje van dik tien jaar geleden te scrollen.

Wat een heerlijke, ongeorganiseerde bende was dat eigenlijk. Foto’s gemaakt met een rammelend compactcameraatje: overbelichte gezichten, scheve podia en heel, héél veel modder. Drie nachten slapen op een half leeggelopen luchtbed, ontbijten met een lauwe hap en het doodnormaal vinden om urenlang vooraan te staan hossen tot je kuiten verkrampten.

Toen ik vanochtend om kwart over zeven op mijn fiets stapte voor de eerste cliënt van mijn route, met een frisse Groningse tegenwind in mijn gezicht, dacht ik stiekem: hoe dééd ik dat vroeger toch? Tegenwoordig ben ik al van slag als ik één nachtje korter dan zeven uur slaap, en na een middagje fanatiek onkruid wieden in de moestuin voel ik mijn rug al protesteren. Laat staan drie dagen overleven op een festivalterrein.

Toch heeft het iets warms, dat terugblikken op die korrelige beelden. De geur van nat gras, frietvet en zonnebrand komt bijna door het beeldscherm heen. Mijn oude Canon gebruik ik tegenwoordig vooral voor de bloesem op het balkon en een posende kat, maar die festivalherinneringen blijven goud waard.

Duiken jullie ook weleens in die oude fotoarchieven als het festivalseizoen weer begint? En trotseren jullie de campings nog, of bevalt de bank met een kop thee tegenwoordig stiekem net zo goed?