Ik liep vanmiddag tussen twee routes door even snel een winkelcentrum in voor een broodje — zo’n hypermodern complex van glas, staal en wit tl-licht waar je spontaan een zonnebril bij op wilt zetten. En ineens bekroop me een vlaag van pure nostalgie naar de winkelcentra uit mijn jeugd in de jaren negentig.

Kennen jullie die nog? Van die donkerbruine plavuizen op de grond, overal bakken met stoffige ficussen en ergens in het midden een betonnen fontein waar altijd kleingeld (en stiekem een half leeggedronken pakje Taksi) in dreef. De geur van versgebakken stroopwafels die vocht met de lucht van de dierenwinkel en de warme bakker.

Ik kon er vroeger zaterdagen lang rondhangen met vriendinnen. Zakgeld tellen bij de Free Record Shop om te zien of we die ene single op cd konden betalen, urenlang geurtjes testen die we niet konden betalen, of gewoon een beetje doelloos heen en weer sloffen langs de Blokker en de Kijkshop.

Tegenwoordig wordt alles vernieuwd en strakgetrokken. Praktisch, brandschoon, maar het voelt een beetje alsof de ziel eruit is gepolijst. Alles lijkt op elkaar, met overal dezelfde grote ketens. Handig als ik snel kattensnoepjes voor Pixel moet halen, maar de kneuterigheid is wel echt verdwenen.

Misschien word ik gewoon melancholisch — 31 is blijkbaar de leeftijd waarop je gaat verlangen naar bruine tegels en dambordpatronen — maar ik mis dat rommelige van vroeger stiekem best wel.

Hebben jullie dat nou ook bij die vernieuwde winkelcentra? En welke verdwenen winkel uit jouw jeugd mis jij het allermeest?