Je ontkomt er de laatste tijd niet echt aan op de techfora: Jensen Huang die overal opduikt om te vertellen dat de toekomst volledig uit AI bestaat. Man draagt al sinds ik me kan heugen hetzelfde leren jack, dat moet ik hem nageven. Een zekere vorm van standvastigheid kan ik wel waarderen.

Toch moet ik altijd even glimlachen als ik die gigantische servers vol peperdure Nvidia-chips voorbij zie komen. Voor mij blijft het merk toch vooral verbonden met de tijd dat je op zaterdagochtend naar de computerzaak fietste voor een GeForce 256 of een Riva TNT2 met 32 megabyte geheugen. Dat schoof je dan voorzichtig in een bruin AGP-slot op het moederbord, waarna je vol ontzag zat te kijken hoe Quake ineens soepel liep zonder dat de pixels als bakstenen over het scherm vlogen. Geen gedoe met stroomkabels zo dik als tuinslangen, geen voedingen van 1000 watt die dienstdoen als straalkachel.

Tegenwoordig lijkt een videokaart meer op een halve computer op zichzelf, bedoeld om neurale netwerken te trainen of virtuele werelden te berekenen. Fascinerend spul hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik zie op m'n werk ook wel hoe snel die ontwikkelingen gaan. Maar als ik 's avonds op zolder m'n oude Pentium III aanzwengel om wat muziek te draaien, ben ik toch blij met de simpele techniek van weleer. Een passief gekoeld chippie dat gewoon doet wat het moet doen, zonder dat er een complete energiecentrale aan te pas komt.

Kijken jullie nog een beetje reikhalzend uit naar al die nieuwe hardware-aankondigingen, of hebben jullie net als ik stiekem meer nostalgie naar de begindagen van de 3D-kaarten?