Zag ineens de naam Jochem van Gelder voorbijkomen tussen de trending onderwerpen. Geen idee wat de directe aanleiding is – waarschijnlijk weer een nostalgische opleving op het internet – maar het zette me wel even aan het denken.
Ergens eind jaren negentig, begin tweeduizend, was die man simpelweg niet van de buis te slaan. *Willem Wever*, en later natuurlijk *Praatjesmakers*. Dat keek ik destijds nog gewoon op een loodzware Philips MatchLine beeldbuis, zo’n toestel dat eerst tien seconden moest opwarmen voordat het beeld niet meer groen uitsloeg en waar een statische lading op het glas bleef staan waar je je kat mee kon laten schrikken.
Het mooie aan die programma's vond ik de eenvoud. Geen overspannen formats, geen schreeuwerige montage of kandidaten die met elkaar op de vuist moesten voor de kijkcijfers. Gewoon een jochie van negen dat wilde weten hoe de verf in een tube tandpasta met streepjes terechtkwam, en Jochem die daar dan volstrekt serieus met een camera achteraan ging. Dat soort nuchtere nieuwsgierigheid zie je tegenwoordig niet veel meer op televisie, als mensen überhaupt nog lineair kijken.
Tegenwoordig zoek je zoiets in vier seconden op via YouTube, maar de charme van het wachten tot de uitzending van volgende week is daarmee wel een beetje verloren gegaan. Of misschien word ik gewoon een ouwe zeur, dat kan natuurlijk ook.
Keken jullie daar vroeger ook naar, of bleef de tv bij jullie uit rond etenstijd?
Rond m'n zestiende stonden de schuurtjes in De Bilt vol met vettige carters en tweetaktwalm. Iedereen reed Pu…
0 reacties · Lees verder →
Amai, wat had ik dit nodig de voorbije weken. Na een drukke dag voor de klas – met een hoop wiebelende benen …
0 reacties · Lees verder →
Nog geen reacties.



