Zag vanochtend Stacy Keach ineens voorbijkomen, en voor ik het wist zat ik in gedachten weer op de versleten bank in Seattle. Ziek thuis van school, dekentje over me heen, Biscuit bestond nog lang niet, en op onze oude beeldbuis-tv draaiden overdag herhalingen van *Mike Hammer*.

Honestly, als kind snapte ik low-key helemaal niks van die duistere detectiveplots, maar die man had zóveel charisma. Die gleufhoed, die snor, die trenchcoat, en vooral: die stem. Zo’n diepe, schurende stem alsof hij net een handvol grind had ontbeten met een scheut zwarte koffie erbij. Later kwam ik hem natuurlijk overal weer tegen—van zijn hilarische rol als kettingrokende vader in *Titus* tot voice-overs van van die dramatische documentaires. Je hoeft zijn gezicht niet eens te zien; zodra hij begint te praten, herken je hem uit duizenden.

Het bracht me vanochtend tijdens mijn pour-over ritueel echt even een golf van pure nostalgie. Zo’n fijne herinnering aan die trage, regenachtige middagen waarop je urenlang naar één zender keek, simpelweg omdat er niks anders opstond. Een tiny joy op een gewone doordeweekse ochtend.

Hadden jullie vroeger ook zo’n specifieke acteur of serie waar je eindeloos naar bleef staren als je ziek op de bank lag? Wie was jouw ultieme nostalgische tv-icoon?