Brrr. Als ik iets heb geleerd van fietsen door de Groningse wind tussen mijn zorgroutes door, is het dat de kou ineens héél snel kan toeslaan. Mijn vingertoppen waren vanmiddag zó koud dat ik de fietssleutel amper omgedraaid kreeg — en na een dag van adres naar adres crossen wil je dan gewoon nog maar één ding: warmte.

Bij de mensen thuis zie ik nu het hele spectrum voorbijkomen. Van tropische oases waar de ramen direct beslaan zodra je over de drempel stapt, tot mensen die dapper standhouden in drie lagen Noorse truien met een wollen plaid tot aan hun kin. Zelf ben ik nog een beetje terughoudend met de thermostaat omhoog knallen, maar mijn andere verwarmingsmethoden draaien op volle toeren.

Mijn geheime wapen? De oven aanzetten. Er staat net een bakblik speculaas in — dat verwarmt niet alleen de keuken, maar zorgt er ook meteen voor dat het hele appartement ruikt naar puur geluk.

Pixel heeft haar herfstroutine trouwens ook meteen geactiveerd. Zodra de radiator ook maar een béétje begint te suizen, ligt mevrouw er languit bovenop gedrapeerd als een harig vloerkleedje. Zodra ik op de bank plof met een grote mok thee, eist ze meteen mijn schoot op. Ze doet alsof het pure liefde is, maar volgens mij ben ik gewoon een veredelde kruik. Mij hoor je niet klagen, hoor.

Kruipen jullie deze dagen ook al lekker vroeg naar binnen met een game, een goed boek of een stapel dekens op de bank? En wat is jouw beste tip om het behaaglijk te houden?