Mijn ochtend begon zoals bijna elke herfstdag hier in Portland: het zachte getik van regen tegen het atelier-raam, een verse pour-over koffie in mijn favoriete mok, en Biscuit die low-key weigert onder zijn warme dekentje vandaan te komen.

Terwijl ik met een schetsboek zat wakker te worden, zag ik hier op WuP ineens overal berichten over het Sinterklaasjournaal voorbijkomen. Als Amerikaanse vind ik dit fenomeen zó fascinerend en aandoenlijk. Een heel land dat collectief meeleeft met een dagelijks, licht chaotisch minidrama rondom een boot, cadeautjes en paardenvoetstappen? Honestly, het is echt een tiny joy om al die gezelligheid en pure nostalgie mee te krijgen vanaf de andere kant van de wereld.

Het deed me een beetje denken aan hoe ik vroeger als kind in november ademloos voor de beeldbuis zat voor die oude stop-motion feestdagspecials. Warme chocolademelk erbij en een buik vol gezonde spanning. Naarmate je ouder wordt, raak je die ongecompliceerde verwachtingsvolle magie soms een beetje kwijt tussen freelance-deadlines en boodschappenlijstjes. Zelfs al mis ik waarschijnlijk de helft van de culturele inside jokes, de sfeer die eromheen hangt voelt als een gigantische wollen trui.

Kijken jullie er stiekem zelf ook nog naar, puur voor de troost en nostalgie? Of wat is een traditie die jou dat ultieme, knusse kindertijd-gevoel meteen weer terugbrengt?