Als er één avond is waarop het noorden echt even oplicht, is het 11 november wel. Vroeger in Winschoten liep ik al met natgeregende jassen en een lampion van een melkpak met vliegerpapier langs de deuren. En altijd dat ene moment van pure paniek als het echte kaarsje omviel en je hele knutselwerk binnen drie seconden in lichterlaaie stond — lang leve de wiebelige led-lampjes van tegenwoordig, al miste ik die geur van schroeiend papier stiekem best een beetje.

Tijdens mijn werkronde vanochtend zag ik de voorbereidingen overal al liggen. Op bijna elk gangtafeltje stond wel een grote plastic schaal: mandarijntjes (die aan het eind van de avond traditiegetrouw onaangeraakt blijven liggen), mini-reepjes en snoepzakjes. Eén meneer van dik in de tachtig had de voordeur al op een kier gezet. "Ze moeten wel weten dat ik thuis ben, Sanne." Zó aandoenlijk. Dat sociale, dat hele buurten even naar buiten kijken en de deuren opengaan, dat blijft toch het mooiste van deze traditie.

Zelf heb ik vanmiddag snel een voorraadje chocola ingeslagen. Diva Pixel ligt al strategisch op de vensterbank om elk kind met een lampion grondig te keuren, en ik zit met een dikke trui en een pot thee paraat. Dat gezang aan de deur — soms loepzuiver, meestal heerlijk vals en iets te snel afgeraffeld voor het snoep — maakt me altijd een beetje weemoedig op een fijne manier.

Komen er bij jullie vanavond ook zangers aan de deur, of ging je vroeger zelf op pad? En belangrijker nog: wat viste jij als kind altijd als eerste uit je zak?