Vroeger in De Bilt betekende Dankdag vooral dat de woensdagmiddag net wat stiller aanvoelde dan normaal. De kerkklokken luidden rond een uur of twee, de geur van stoofperen hing in de gang en als kind dacht je vooral: prima, minder gedoe. "Dankdag voor Gewas en Arbeid", heette het voluit. Van dat gewas snapte ik als jongen met een voorliefde voor soldeerbouten en printplaten niet bar veel, maar de traditie is me altijd wel bijgebleven.

Tegenwoordig merk je er buiten bepaalde kringen weinig meer van, tenzij je toevallig nog een ouderwetse scheurkalender aan de muur hebt hangen. Toch schoot het me vanmorgen ineens te binnen toen ik in de Saab zat. Kachel aan, ruitenwissers op standje één, de middengolf die zachtjes wat ruis en een stem over de luidsprekers stuurde. Eigenlijk is zo’n vaste dag om even pas op de plaats te maken helemaal zo gek nog niet.

Als systeembeheerder meet ik mijn 'oogst' tegenwoordig vooral af aan uptime, storingsvrije nachten en het wonderlijke feit dat sommige oude magneetbanden na al die decennia nog steeds foutloos inlezen. Geen akkers met aardappels, maar een serverruimte die netjes op temperatuur blijft en doordraait voelt op zijn eigen manier ook als een klein succes.

En als de oude 900 me vanavond gewoon weer zonder sputteren over de ring naar huis brengt, vind ik dat ik bitter weinig te klagen heb. Bakkie filterkoffie erbij, soldeerbout aan, en de dag is rond.

Leeft Dankdag bij jullie nog een beetje, of is het vooral een vage herinnering van vroeger?